Achtergrond

Loopstation

Alexander Devriendt, regisseur:

"In veel films is het startpunt, de eerste akte, het gewone leven. De basis, de routine, de comfortabele kleine wereld waarin binnenkort iets storends zal gebeuren.

In de tweede akte zal alles veranderen, alles zal keren en draaien en de acteurs zullen alles in hun macht doen om terug te kunnen keren naar de begintoestand. Meestal zullen ze daar ook in slagen; aan het eind van de film is er weer evenwicht: alles is hersteld. Misschien is alles voor altijd veranderd, maar het is mogelijk om terug te keren naar het startpunt. Het einde van de film lijkt naadloos over te gaan in het echte leven, naar de dagdagelijkse routines, naar de zekerheid.

De film stopt vaak wanneer de situatie weer comfortabel is, en stabiel. “En ze leefden nog lang en gelukkig...” - deze hamonieuze status quo is volgens de meeste makers oninteressant, omdat het te repititief is, en omdat er ‘niets gebeurt’. Toch is dit de situatie waar we het meest naar verlangen. Periodes van crisis, verandering, drama of diepe vragen zijn uitzonderlijk, en als we eerlijk zijn, zijn dat ook niet de periodes waar we het meest van genieten.

Meer nog, in een wereld die ambitie en eeuwige groei als idealen vooruit schuift, wordt het verlangen naar stabiliteit nogal onaantrekkelijk geacht. In een gemiddeld mensenleven duurt de eerste akte het langst. In tegenstelling tot wat we graag zouden geloven – dat we avontuurlijk zijn en altijd op zoek naar verandering en spanning, los van de vaste patronen, zijn we als mens eigenlijk op zoek naar vertrouwdheid, balans en onze gebruikelijke structuur.

Wij willen met Loopstation de mensheid tonen als de routineuze wezens die we zijn, en ons als mensen definiëren als entiteiten in een loop. Een oprechte hommage aan de eerste akte van het leven.

De weg die we hiermee bewandelen, zit weer tussen dans en beweging, zoals eerder bij Are we not drawn onward to new erA, met muziek in een sleutelrol. De negen performers stellen het leven voor. Van kleine dagdagelijkse handelingen tot mythische loops zoals die van Sisyphus of Tantalus. Elke beweging wordt voorzien van een eigen geluid, een individuele sequentie.
Gaandeweg vult het podium zich, als een wereld die bevolkt wordt. Nu en dan raken de loops, de patronen, elkaar zowel in beweging als muziek. Op die manier ontstaat er een nieuwe sequentie, een nieuwe herhaling, misschien elk afzondering, misschien samen in een nieuw soort harmonie.

Loopstation is een eerbetoon aan het verlangen om samenhang te vinden in een enorme wereld vol conflicten, waarin elke speler, elk land en elke groep een eigen visie en een eigen balans voor ogen heeft. Loopstation wil de utopische harmonie zoeken. Een akkoord van antonale klanken, die toch harmonieus samen kunnen klinken."

Alexander Devriendt, regisseur:

"In veel films is het startpunt, de eerste akte, het gewone leven. De basis, de routine, de comfortabele kleine wereld waarin binnenkort iets storends zal gebeuren.

In de tweede akte zal alles veranderen, alles zal keren en draaien en de acteurs zullen alles in hun macht doen om terug te kunnen keren naar de begintoestand. Meestal zullen ze daar ook in slagen; aan het eind van de film is er weer evenwicht: alles is hersteld. Misschien is alles voor altijd veranderd, maar het is mogelijk om terug te keren naar het startpunt. Het einde van de film lijkt naadloos over te gaan in het echte leven, naar de dagdagelijkse routines, naar de zekerheid.

De film stopt vaak wanneer de situatie weer comfortabel is, en stabiel. “En ze leefden nog lang en gelukkig...” - deze hamonieuze status quo is volgens de meeste makers oninteressant, omdat het te repititief is, en omdat er ‘niets gebeurt’. Toch is dit de situatie waar we het meest naar verlangen. Periodes van crisis, verandering, drama of diepe vragen zijn uitzonderlijk, en als we eerlijk zijn, zijn dat ook niet de periodes waar we het meest van genieten.

Meer nog, in een wereld die ambitie en eeuwige groei als idealen vooruit schuift, wordt het verlangen naar stabiliteit nogal onaantrekkelijk geacht. In een gemiddeld mensenleven duurt de eerste akte het langst. In tegenstelling tot wat we graag zouden geloven – dat we avontuurlijk zijn en altijd op zoek naar verandering en spanning, los van de vaste patronen, zijn we als mens eigenlijk op zoek naar vertrouwdheid, balans en onze gebruikelijke structuur.

Wij willen met Loopstation de mensheid tonen als de routineuze wezens die we zijn, en ons als mensen definiëren als entiteiten in een loop. Een oprechte hommage aan de eerste akte van het leven.

De weg die we hiermee bewandelen, zit weer tussen dans en beweging, zoals eerder bij Are we not drawn onward to new erA, met muziek in een sleutelrol. De negen performers stellen het leven voor. Van kleine dagdagelijkse handelingen tot mythische loops zoals die van Sisyphus of Tantalus. Elke beweging wordt voorzien van een eigen geluid, een individuele sequentie.
Gaandeweg vult het podium zich, als een wereld die bevolkt wordt. Nu en dan raken de loops, de patronen, elkaar zowel in beweging als muziek. Op die manier ontstaat er een nieuwe sequentie, een nieuwe herhaling, misschien elk afzondering, misschien samen in een nieuw soort harmonie.

Loopstation is een eerbetoon aan het verlangen om samenhang te vinden in een enorme wereld vol conflicten, waarin elke speler, elk land en elke groep een eigen visie en een eigen balans voor ogen heeft. Loopstation wil de utopische harmonie zoeken. Een akkoord van antonale klanken, die toch harmonieus samen kunnen klinken."

sluiten